روان پرور بود، خُرَم بهاری

که گیری پای سروی دست یاری

وگر یاری نداری لاله رخسار

بود یکسان به چشمت لاله و خار

چمن بی همنشین زندان جان است

صفای بوستان، از دوستان است

غمی در سایه جانان نداری

وگر جانان نداری، جان نداری

بهار عاشقان، رخسار یار است

که هرجا نو گلی باشد، بهار است

"سال نو بر همه ی ایرانیان مبارک باد"

 

 

 



تاريخ : ۱۳۸۸/۱٢/٢۸ | ۳:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()

نوبهار آمد و گل سر زده، چون عارض یار

                                      ای گل تازه، مبارک به تو این تازه بهار

با نگاری چو گل تازه ،  روان  شو به چمن

                                      که چمن شد ز گل تازه، چو رخسار نگار

لاله وَش باده به گلزار بزن با دلبر

                                      کز گل و لاله بُوَد چون رخ  دلبر گلزار

زلف  سنبل شد از بادِ بهاری  درهم

                                      چشم نرگس شده از خواب زمستان بیدار

چمن از لاله نو رسته بُوَد چون رخ دوست

                                      گلبن از غنچه سیراب بُوَد چون لب یار

خنده کن خنده ، چو سوری ز طرب با دلبر

                                      مست شو مست، چو نرگس به چمن با دلدار

روز عید آمد و هنگام بهار است امروز

                                      بوسه ده ای گل نورُسته که عید است وبهار

گل و بلبل همه در بوس و کنارند ز عشق

                                      گل من ، سرمکش از عاشقی و بوس و کنار

گر دل خلق بُوَد خوش که بهار آمد و گُل

                                      نوبهار منی  ای  لاله  رخِ  گل  رخسار

ماه را با رُخت ای سرو نباشد پرتو

                                      سرو  را  با  قدت  ای  ماه  نباشد  مقدار                 

                              خلق گیرند ز هم عیدی اگر موقع  عید

                              جای عیدی تو به من بوسه ده ای لاله عِذار

                                                                                        "رهی معیری"

 

 

 



تاريخ : ۱۳۸۸/۱٢/٢٦ | ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()

خدایا کفر نمی گویم، پریشانم، چه می خواهی تو از جانم؟!

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.

خداوندا! اگر روزی ز عرش خود بی زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی و شب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟!

خداوندا! اگر در روز گرما خیز تابستان تنت بر سایه ی دیوار بگشایی لبت بر کاسه ی مسی قیر اندود بگذاری و قدری آن طرف تر عمارت های مرمرین بینی و اعصابت برای سکه ای این سو آن سو در روان باشد زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟!

خداوندا! اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت با خبر گردی پشیمان می شوی از قصه خلقت، از این بودن ، از این بدعت.

خداوندا! تو مسئولی ، خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است، چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار.

                                     

                                                                 "دکتر علی شریعتی"



تاريخ : ۱۳۸۸/۱٢/٥ | ٧:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()