من شاخه ی خشکم توبیا برگ و برم ده
با زمزمه ی عاطفه هایت ثمرم ده
در بادیه ی رخوت این باغ خزان را
از چشمه ی مواج نگاهت گذرم ده
در تیرگی این شب ظلمانی هجران
با مطلع خورشید صدایت اثرم ده
من دختر شبدیده ی غمگین غروبم
در مشرق چشمان سیاهت سحرم ده
من قله ی تسخیر نگردیده ی عشقم
تسخیر سفر با نفس بال و پرم ده
یک ذره از آیینه ی خورشید صداقت
در ظلمت ره، توشه ی راه سفرم ده
من پرتو گسترده ی خورشید امیدم
تعبیر به یک ذره ی بی پا وسرم ده
هر چند که من تیغ پر از برش عشقم
با خنجر بران نگاهت شررم ده
ای تو همه تن کوره ی سوزان محبت
(آتش) به دل روشن آتش سپرم ده
                                                                     
      فریباآتش/افغانستان



تاريخ : ۱۸ بهمن ۱۳۸٧ | ٤:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()