گاه نظاره بر خیمه ها می کرد

                                                          گاهی سوی دشمن حمله می کرد

اشک را به گریه در آورده بود

                                                          اما با لب تشنه عاشقی ها می کرد

کودکان تشنه بودند و این بار

                                                          عباس بهر آب جان سپاری می کرد

هر چند تنها بود میان دشمن ولی

                                                اربابش حسین در حقش برادری می کرد

دو دستش بریدند با تیغ کین،بمیرم

                                                لب هایش جای دست امانت داری می کرد

روباه صفت بودند و می دانستند که تیرشان

                                                     هم قلب و هم مشک را پاره می کرد

عباس فتاده روی زمین

                                                مشک هم آب نداشت ولی گریه می کرد

کودگان دگر آب نمی خواستند و می گفتند

                                                عمو عباس که می رفت دیر نمی کرد

ارباب عشق بالای سرش رسید

                                                          وحسین بی برادر چه باید می کرد

 این شعر رو چند روز پیش که خیلی احساس عاشورا در وجودم بیداد می کرد گفتم. امیدوارم خوشتون بیاد ...

فعلا با اجازه بزرگترهای مجلس...

 

 



تاريخ : ۱۸ آذر ۱۳٩٠ | ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()