سفره هفت سین: رسم و باوری کهن است که همه ی اعضای خوانواده در موقع تحویل سال (لحظه ی
ورود خورشید به برج حمل) در خانه و کاشانه خود در کنار سفره هفت سین گرد آیند. در سفره سفید رنگ
هفت سین ، از جمله هفت روییدنی خوراکی است که با حرف " س" آغاز می شود و نماد و شگونی بر فراوانی روییدنی ها و فراورده های کشاورزی است- چون سیب، سبزه، سنجد، سماق، سیر، سرکه، سمنو و
مانند این ها- میگذارند. افزون بر آن آینه، شمع، ظرفی شیر، ظرفی آب که نارنج در آن است، تخم مرغ رنگ کرده، تخم مرغی روی آینه، ماهی قرمز، نان، سبزی، کلاب، گل، سنبل، سکه و کتاب دینی (مسلمانان قران و زردتشتیان اوستا و...) نیز زینت بخش سفره هفت سین است. این سفره در بیشتر خانه ها تا روز سیزده گسترده است. در برخی از نوشته ها از سفره هفت شین ( هفت روییدنی که با حرف شین آغاز می شود)
سخن رفته و آن را رسمی کهن تر دانسته اند. در ریشه یابی واژه هفت سین نظرهای دیگری چون هفت چین
(هفت روییدنی از کشتزار چیده شده ) و هفت سینی از فراورده های کشاورزی نیز بیان شده است. پراکندگی نظرها ممکن است به این سبب باشد که در کتاب های تاریخی و ادبی کهن اشاره ای به هفت سین نشده و از
دوره قاجاریه است که درباره باورها و رفتارها و رسم های عامیانه مردم تحقیق و بحث و اظهار نظر آغاز
شده است. نمی دانیم که آیا پیش از قاآنی هم شاعری هفت سین را در شعر خود آورده است؟
سین ساغر بس بود ما را در این روز نوروز
گو نباشد هفت سین رندان درد آشام را
میرزاده عشقی نیز در " نوروزی نامه" در اسلامبول در مسطمی برای آگاهی مردم آن دیار سروده:
همه ایرانیان نوروز را از یاد بود کی
بپا سازند از مازندران تا شوش و ملک ری
بساط هفت سین چینند و بنشینند دور وی



تاريخ : ٢٧ اسفند ۱۳۸٧ | ٧:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()