گله و قامت کوه و شب تابستانی
هی هی خسته ولی شب شکن چوپانی
نی بزن مرد شبان شب پره ها بیدارند
و من بی کس و تنها که خودت می دانی
من به نمناکی چشمان خود عادت دارم
تو چرا خیس تر از مرحمت بارانی؟
همره یکدگر و تشنه ی یک حرف ، بگو
من به مانند توام یا تو به من می مانی؟
غزلی خوندم و تا بانگ اذان می خوانم
حرمت چشم نجیبی که نمی خوابانی
لب گشودی و پر از عاطفه با من گفتی:
نفست گرم، جوان! خوب غزل می خوانی
"هم عطش" سنگ صبور تو می مانم
راستی پیش دل عاشق من می مانی؟
گله و قامت کوه و شب تابستانی
قلم و دست و دل شاعر خوزستانی
شاعر:حسین چم حیدری



تاريخ : ۱٤ فروردین ۱۳۸۸ | ۸:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : همایون | خاطرات شما ()